Rozważania s.Sary

Jedność w różnorodności

„Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, (…).
Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania, (…). Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: „Synu, czemuś nam to uczynił? (…). On im odpowiedział: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?”. Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany”. Łk 2,42-50 

Patrząc na Świętą Rodzinę możemy nauczyć się, jak tworzyć jedność w miłości do innych. Szacunek jest jedną z najważniejszych cech miłości, szacunek dla niepowtarzalności i jedynej osobowości drugiego. Jeżeli kocham, to chcę, aby ten drugi był coraz bardziej sobą, potwierdzam go w tym, co mnie od niego różni. Miłość przemienia różnicę w harmonię, nie przez ujednolicenie czy zniszczenie jej, ale przez przyjęcie i szacunek do niej.

Rozważania s.Sary

Twórcze doświadczenia

„ Gdybyś z uwagą słuchał moich przykazań, to twój pokój byłby jak rzeka’’. Iz 48,18

  Dopóki nie doświadczyliśmy głębi naszej bezradności.Nie mamy potrzeby Zbawiciela, a więc jesteśmy zamknięci na radość, którą przynosi PAN. Jeżeli boleśnie dotknęliśmy dna naszej ograniczoności i pragnęliśmy pomocy innych, to staliśmy się otwarci na wyzwalające Orędzie Bożego Narodzenia.

Zwyczaje Wigilijne

Opłatek wigilijny

Łamanie się opłatkiem jest wyrazem miłości, pokoju, przyjaźni i pojednania.

Kłosy zbóż i choinka

Chrystus urodził się w Betlejem, tzn. „w domu chleba”. Zboże jest symbolem Betlejem. Można więc w rogu pokoju ustawić duży wazon z kłosami różnych zbóż. Choinkę, która symbolizuje „drzewo życia z raju”,ubiera się w dniu, w którym wspominamy naszych pierwszych rodziców – Adama i Ewę. Przypomina nam ona naukę o upadku i odkupieniu rodzaju ludzkiego.

Siano wigilijne i wolne miejsce przy stole

Pod obrus na stole, przy którym będzie spożywana wieczerza wigilijna wkładane jest siano. Przypomina ono ubóstwo groty betlejemskiej i Maryi, która złożyła Dzieciątko w żłobie na sianie. Dodatkowe nakrycie stawiamy na stole dla przypadkowego gościa. Pozostawiając wolne miejsce, wyrażamy również  pamięć o naszych bliskich, których nie ma wśród nas.

Rozważania s.Sary

Nowe drogi

„ Na pustyni przygotujcie drogę Pana! Budujcie na stepie prosty trakt dla naszego Boga!” Iz. 40,3

 

 

Przygotowujemy drogę dla Pana, jeżeli pomimo różnych wyznań religijnych, światopoglądów, zdań, planów i celów, umiemy wspólnie rozmawiać, siebie nawzajem słuchać, dzielić się doświadczeniami oraz wzajemnie sobie pomagać. Siebie wzajemnie ubogacamy, a nas PAN, bo On już jest wśród nas.

 

Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny

8 grudnia 1854 roku papież Pius IX bullą dogmatyczną „Ineffabilis Deus” ogłosił uroczyście dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Uczynił to na podstawie aktualnej wiary i nauczania Kościoła oraz jednomyślnej i powszechnej zgody pasterzy i wiernych. Przesłanie tego dogmatu mówi, że Najświętsza Bogarodzica Maryja od pierwszej chwili swego poczęcia była wolna od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego przez wzgląd na zasługi Jezusa Chrystusa Zbawiciela dla rodzaju ludzkiego. W historii dogmatu maryjnego doktryna o Niepokalanym Poczęciu rozwijała się w ramach Kościoła z pewnymi oporami. Taką sytuację można zrozumieć, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż dogmat ten mówił o wyjątkowej roli Maryi w całym Dziele Odkupienia. Geneza dogmatu jest bardzo długa.  Pierwsze wzmianki o tej uroczystości pochodzą z połowy VIII wieku.  W Kościele zachodnim pierwsze bezsporne wzmianki pochodzą z XI wieku. Dzięki zasługom bł. Dunsa Szkota przyjęto, że Maryja została zachowana od grzechu pierworodnego prewencyjnie. To, co w człowieku dokonuje chrzest, w Maryi dokonał Duch Święty w czasie Jej poczęcia.  W 1708 roku papież Klemens XI wprowadził Święto Niepokalanej, które obowiązywało w całym Kościele łacińskim. Papież Innocenty XI wprowadził oktawę poprzedzającą święto „Niepokalanego Poczęcia”. Warto również wspomnieć, że sama Maryja podczas objawień św. Katarzynie Laboure w 1830 roku, w Lourdes w 1858 roku, w Fatima w 1917 roku, akcentowała, że jest Niepokalanym Poczęciem. Św. Jan Paweł II w Encyklice Redemptoris Mater przypomina: „Wówczas, gdy definitywnie przybliżyła się „pełnia czasu”, gdy zbawczy adwent Emanuela stał się bliski swego wypełnienia, Ta, która została odwiecznie przeznaczona na Jego Matkę, była już na ziemi (…) pośród „nocy” adwentowego oczekiwania zaczęła świecić jako prawdziwa „Gwiazda zaranna” (Stella Matutina). Istotnie, tak jak gwiazda owa, „jutrzenka”, poprzedza wschód słońca, tak Maryja, od swego Niepokalanego Poczęcia, poprzedziła przyjście Zbawiciela, wschód Słońca Sprawiedliwości w dziejach rodzaju ludzkiego” (nr. 4).

 

Rozważania s.Sary

Szczególne drzwi

 „Któryż Bóg podobny Tobie, co oddalasz nieprawość, odpuszczasz występek Reszcie dziedzictwa Twego? Nie żywi On gniewu na zawsze, bo upodobał sobie miłosierdzie”. Mi 7,18

                                                       

Każde przebaczenie jest drzwiami, przez które przychodzi do nas pokój Boży. Jego źródłem jest doświadczenie miłosierdzia Bożego.

SYMBOLE ADWENTOWE

WIENIEC ADWENTOWY

Przyjmuje się, że tradycja tworzenia wieńców adwentowych rozpoczęła się w połowie XIX wieku w Niemczech. Zwyczaj wywodzi się z Kościoła ewangelickiego i został zapoczątkowany przez protestanckiego pastora Johanna Hinricha Wicherna. Pierwszy stworzony przez niego wieniec miał około 2 metrów średnicy i 24 świeczki (po jednej na każdy dzień Adwentu). Wieńce adwentowe szybko rozpowszechniły się na terenie Niemiec, a następnie w całej Europie. Z czasem tradycję przejęli także katolicy. W Polsce pierwsze wieńce  powstały w roku 1925. Obecnie nie robi się już tak okazałych jak w przeszłości. Nowoczesne stroiki adwentowe mają maksymalnie pół metra i umieszcza się w nich tylko 4 świece, które symbolizują 4 niedziele Adwentu.  Znaczenie ma również kolejność ich zapalania:

  • świeca zapalana w pierwszym tygodniu to świeca pokoju,
  • druga to świeca wiary lub Betlejem,
  • trzecia to świeca miłości,
  • czwarta to świeca nadziei i aniołów.

Niekiedy w wieńcu umieszcza się też piątą świecę (białą lub złotą), którą zapala się 24 grudnia.

ŚWIECA MARYJNA – RORATKA

Zazwyczaj jest to wysoka świeca koloru białego lub jasnożółtego, przewiązana  wstążką i udekorowana zielenią. W kościołach umieszczana w środku wieńca adwentowego lub na ołtarzu i zapalana w czasie roratnich Mszy świętych. Symbolizuje Maryję, która w mroczny czas adwentowy w swoim łonie niesie światu Chrystusa – Światłość Prawdziwą.
Zwyczaj umieszczania jej na ołtarzu pochodzi z czasów Bolesława Wstydliwego (XIII w.). Wówczas na początku Adwentu przed ołtarzem w katedrze stawali przedstawiciele wszystkich siedmiu stanów :  król, prymas, senator, szlachcic, żołnierz, kupiec, chłop.  Trzymając w dłoniach zapalone świece każdy oznajmiał zebranym: „Jestem gotów na sąd Boży”.

Rozważania s.Sary

Twoja decyzja

„Pan powiedział do Jonasza :Wstań, idź do Niniwy (…). Jonasz wstał i poszedł”. Jon 3, 1-3

  

Bez ryzyka nie ma rozwoju. Każda decyzja jest zawsze powiązana z ryzykiem. Kto od trudności ucieka, ten przekreśla swoje życiowe szanse.

 

 

 

 

29 listopada – Wszystkich Świętych Zakonu Serafickiego

 

Papież Honoriusz III bullą Solet annuere z dnia 29.XI. 1223 roku zatwierdził Regułę św. Franciszka z Asyżu. Miał on zwyczaj mawiać, że Reguła braci mniejszych jest „ rdzeniem Ewangelii”. Ten dzień obchodzony jest jako franciszkańskie święto ku czci świętych, którzy naśladowali Chrystusa i św. Franciszka przez zachowanie zostawionych przez niego przepisów życia, osiągnęli szczyty doskonałości ewangelicznej i zostali dani przez Kościół jako wzór do naśladowania. Święci Zakonu Serafickiego indywidualnie i wspólnotowo ukazali życie Jezusa we wszystkich jego wymiarach, aby być według wezwania Chrystusa, światłością dla świata i solą ziemi oraz narzędziem zbawienia dla wszystkich ludzi. Przez 800 lat istnienia rodziny franciszkańskiej na ołtarze zostało wyniesionych kilkuset świętych i błogosławionych. Wspomnijmy choćby Polaków, którzy znaleźli się w tym gronie: bł. Honorat Koźmiński, św. Kinga, św. Maksymilian Kolbe, bł. Salomea, bł. Jakub Strzemię i.t.d.