Na drugi brzeg

„Mistrzu, Mistrzu giniemy! Lecz On wstał rozkazał wiatrowi i wzburzonej fali i uspokoiły się, i nastała cisza. A do nich rzekł: Gdzie jest wasza wiara?”. Łk 8,24-25

W naszym życiu pojawiają się sytuacje, z których nie widzimy wyjścia. Z głębi serca wołamy: „Mistrzu giniemy”. W tym momencie pyta nas Jezus spokojnie, jak gdyby nic się nie stało: „Gdzie jest wasza wiara” i kieruje naszą łódź na drugi brzeg.

s.M.Sara OSCCap.

„ Posłuszne naszemu szczególnemu powołaniu, pragniemy całkowicie zachować treść Reguły św. Matki Klary jako sposób naszego życia, według prawdziwego ducha tejże Reguły, który zawsze był żywotny w naszym Zakonie. Wypływa ona z Ewangelii i pobudza do życia ewangelicznego, wskazując nam drogę prostoty, pokory i ubóstwa. (…) Przeto, aby okazać wierność pierwotnemu duchowi i stałej tradycji naszego Zakonu, miejmy przede wszystkim upodobanie w ustawicznej kontemplacji Boga i oddawaniu Mu chwały w milczeniu i samotności’’. (Rozdz.I. Art.3)

Milczenie i samotność pozwalają nam odkrywać Stwórcę we własnym wnętrzu oraz w całym kosmosie. Kontemplacja Trójjedynego Boga w najgłębszych pokładach duszy, stawia człowieka w prawdzie o nim samym i prowadzi do akceptacji siebie oraz drugiego. Przyjęcie innych, takimi jacy są, buduje jedność i siostrzaną przyjaźń. Słuchanie i rozważanie Słowa Bożego na wzór Niepokalanej, prowadzi do otwarcia się na działanie Ducha Świętego, a przyjęcie jego przewodnictwa, odnawia duchowo wspólnotę. Eucharystia i adoracja Najśw. Sakramentu stanowią centrum naszego życia. Naszą modlitwą obejmujemy cały Kościół powszechny, każdego człowieka. Nasze ubogie życie jest jednym z elementów ascezy, która pozwala stanąć przed Bogiem i jak Maryja powiedzieć: ,,Oto ja służebnica Pańska”.

Nasze trzy dary

„ A oto gwiazda, którą widzieli na Wschodzie, postępowała przed nimi, aż przyszła i zatrzymała się nad miejscem, gdzie było Dziecię. Gdy ujrzeli gwiazdę, bardzo się uradowali. Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; padli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę”. Mt 2, 9

Właśnie to, co ogołaca nas z wszystkiego, co jest nasze – nasza nicość, milczenie, rozpoznany przez nas grzech. To są najlepsze dary, które możemy ofiarować Stwórcy, gdyż przez nie ma On możliwość być tym wszystkim, kim dla nas pragnie być. Poprzez oddaną Panu naszą nicość, nasze życie staje się Jego dziełem, gdyż pozwalamy Mu działać. Nasza otwartość, milczenie i zasłuchanie są glebą, w której Jego Słowo zapuszcza swoje korzenie. Jeżeli pragniemy uzdrawiającej mocy Jezusa, to On przemieni nasz grzech w jaśniejący znak swej miłości.

s.M.Sara OSCCap.

1 styczeń Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi

“Bądź pozdrowiona, Pani, Święta Królowo,  Święta Boża Rodzicielko, Maryjo…”   

Pozdrowienie Błogosławionej Maryi Dziewicy
Bądź pozdrowiona, Pani, święta Królowo,
święta Boża Rodzicielko, Maryjo,
która jesteś Dziewicą, uczynioną Kościołem
i wybraną przez najświętszego Ojca z nieba,
Ciebie On uświęcił z najświętszym, umiłowanym
Synem swoim
i Duchem Świętym, Pocieszycielem,
w Tobie była i jest
wszelka pełnia łaski i wszelkie dobro.
Bądź pozdrowiona, Pałacu Jego,
Bądź pozdrowiona, Przybytku Jego,
Bądź pozdrowiona, Domu Jego.
Bądź pozdrowiona, Szato Jego,
Bądź pozdrowiona, Służebnico Jego,
Bądź pozdrowiona, Matko Jego.
I wy wszystkie święte cnoty,
które Duch Święty
swą łaską i oświeceniem
wlewa w serca wiernych,
abyście z niewiernych
uczyniły wiernych Bogu.
( Św. Franciszek z Asyżu )


Życzenia Noworoczne

Drodzy nasi Przyjaciele, Darczyńcy
i Wszyscy odwiedzający naszą stronę

Niech na progu Nowego Roku Pańskiego 2019,
stale towarzyszy Wam czuła opieka Matki Bożej Rodzicielki.
Niechaj w każdym sercu zagości pokój, radość i miłość.
Niech na każdą chwilę życia spłynie moc Bożego błogosławieństwa
i obfitość łask. Niech z każdej duszy popłynie pieśń uwielbienia za otrzymane dary. Stawajmy się każdego dnia zwiastunami Bożej obecności dla otaczającego nas świata.
Dziękujemy z całego serca Wam wszystkim, którzy wspieracie naszą Wspólnotę modlitwą i darem serca.
Wdzięczne za każdy gest dobroci
z pamięcią modlitewną
Mniszki Klaryski Kapucynki z Wykrotu

Rozważania s.Sary

Jedność w różnorodności

„Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, (…).
Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania, (…). Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: „Synu, czemuś nam to uczynił? (…). On im odpowiedział: „Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?”. Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany”. Łk 2,42-50 

Patrząc na Świętą Rodzinę możemy nauczyć się, jak tworzyć jedność w miłości do innych. Szacunek jest jedną z najważniejszych cech miłości, szacunek dla niepowtarzalności i jedynej osobowości drugiego. Jeżeli kocham, to chcę, aby ten drugi był coraz bardziej sobą, potwierdzam go w tym, co mnie od niego różni. Miłość przemienia różnicę w harmonię, nie przez ujednolicenie czy zniszczenie jej, ale przez przyjęcie i szacunek do niej.

Rozważania s.Sary

Twórcze doświadczenia

„ Gdybyś z uwagą słuchał moich przykazań, to twój pokój byłby jak rzeka’’. Iz 48,18

  Dopóki nie doświadczyliśmy głębi naszej bezradności.Nie mamy potrzeby Zbawiciela, a więc jesteśmy zamknięci na radość, którą przynosi PAN. Jeżeli boleśnie dotknęliśmy dna naszej ograniczoności i pragnęliśmy pomocy innych, to staliśmy się otwarci na wyzwalające Orędzie Bożego Narodzenia.

Zwyczaje Wigilijne

Opłatek wigilijny

Łamanie się opłatkiem jest wyrazem miłości, pokoju, przyjaźni i pojednania.

Kłosy zbóż i choinka

Chrystus urodził się w Betlejem, tzn. „w domu chleba”. Zboże jest symbolem Betlejem. Można więc w rogu pokoju ustawić duży wazon z kłosami różnych zbóż. Choinkę, która symbolizuje „drzewo życia z raju”,ubiera się w dniu, w którym wspominamy naszych pierwszych rodziców – Adama i Ewę. Przypomina nam ona naukę o upadku i odkupieniu rodzaju ludzkiego.

Siano wigilijne i wolne miejsce przy stole

Pod obrus na stole, przy którym będzie spożywana wieczerza wigilijna wkładane jest siano. Przypomina ono ubóstwo groty betlejemskiej i Maryi, która złożyła Dzieciątko w żłobie na sianie. Dodatkowe nakrycie stawiamy na stole dla przypadkowego gościa. Pozostawiając wolne miejsce, wyrażamy również  pamięć o naszych bliskich, których nie ma wśród nas.

Rozważania s.Sary

Nowe drogi

„ Na pustyni przygotujcie drogę Pana! Budujcie na stepie prosty trakt dla naszego Boga!” Iz. 40,3

 

 

Przygotowujemy drogę dla Pana, jeżeli pomimo różnych wyznań religijnych, światopoglądów, zdań, planów i celów, umiemy wspólnie rozmawiać, siebie nawzajem słuchać, dzielić się doświadczeniami oraz wzajemnie sobie pomagać. Siebie wzajemnie ubogacamy, a nas PAN, bo On już jest wśród nas.